Column (02)

Bab Wilders

 
Het verhaal van twee oude vrienden die schaakspelen….

                                                                              

Zoals beloofd: ik hoop in 2019 met enige regelmaat weer een column af te leveren. Als mantelzorger heb je niet alleen minder tijd, maar vaak staat je hoofd   er ook niet naar. We zullen zien of het gaat lukken.

Al vele jaren speel ik correspondentieschaak per brief met ene Karl uit Berlijn. Echt twee oude mannetjes, hij is zelfs nog tien jaar ouder.

Behalve de zetten opsturen mopperen we samen heel wat af, over de hedendaagse politici (nog onbetrouwbaarder dan vroeger), over de zedenverwildering (het gekste is immers nog niet gek genoeg heden ten dage) om van de mobiele telefoon en de selfies maar te zwijgen.

Beiden schelden we ook voortdurend op het kapitalistische systeem, dus we hebben elkaar echt gevonden.

But now for something completely different.

Laten we nu beiden, hij in Berlijn en ik in Amersfoort, lid zijn van een zieltogende schaakclub. Ook bij hem allemaal pensionados, die als ze klaar zijn met de partij luidkeels beginnen te analyseren of over hun kwalen te praten, tot ergernis van degenen die nog aan het schaken zijn. Ook daar een daling van de gemiddelde leeftijd als iemand van 75 lid wordt. Dat gebeurt trouwens zelden, dat er een lid bijkomt.

Wel dat er leden verdwijnen, door overlijden of dementie. Zodat ook daar wrange mopjes de ronde doen over het laatste lid dat het licht uitdoet. En jawel, toch ook een kleine jeugdafdeling waarvoor enkelen, zoals bij ons een aantal leden, zich inzetten. Toch heeft Ons Genoegen een voordeel dat daar in Berlijn node wordt gemist namelijk Dagmar v.d. Brink die vrouw-moedig haar partijen speelt in onze interne competitie en dat naar wij hopen nog geruime tijd zal blijven doen. Ook heeft het Berlijnse gezelschap niet de macht dan wel de pecunia om een jaarlijks toernooi te organiseren, men beperkt zich tot enkele interne toernooitjes.


    Al met al, met grote dank aan de sponsor, die ons helaas gaat verlaten, zodat Henk Juffer zijn jaarlijkse tongbreker gaat missen.

    Is het niet een klein wondertje dat Ons Genoegen toch weer ieder jaar dit toernooi voor elkaar krijgt?!