Aflevering 6.
De periode 1990-2006

De periode die nu aan bod is kan wel gekenmerkt worden als een periode waarin we de top van ons kunnen hebben bereikt. In 1990 hadden onze teams aansluiting bij elkaar gekregen. De jaren gingen voorbij en werden wij sterker? Ja en nee. Het eerste werd wel steeds sterker, maar het tweede en het derde moesten terug naar de tweede resp. derde klasse. De sfeer leed er evenwel niet onder.

In het seizoen 2000/01 wilde het bestuur weten van het S.G.S-bestuur wat de gevolgen zouden zijn van het weigeren van promotie. Met nog één wedstrijd voor de boeg stonden we bovenaan! Het antwoord was onthutsend! Het zou worden gezien als het terugtrekken van het team! En bij opnieuw aanmelden zou het team in de vierde klasse moeten starten! We waren sprakeloos. De koppen werden bij elkaar gestoken. Wat moesten we doen? Het besluit viel: we gaan er toch voor! We verloren echter van Soest en opnieuw was het promotiegevaar voorbij.

Op de jaarvergadering van de S.G.S. in 2002 dienden we een voorstel in om de reglementen op dit punt te veranderen. We stelden het volgende voor:

Indien de kampioen van de promotieklasse promotie naar de K.N.S.B. niet accepteert, gaat het recht tot promotie over op het team dat daarna het hoogst geëindigd is op de ranglijst.

Dit voorstel werd met grote meerderheid van stemmen aangenomen. En dan komt het nieuwe seizoen. In het clubblad van  augustus, het laatste van het seizoen 2002/03, schrijft de voorzitter het volgende:

'Kijk ik terug, dan denk ik dat dit het moeilijkste seizoen geweest is in de ruim 40 jaren dat ik lid ben van de club'.

en hij vertelt dat er in korte tijd vier sterke spelers overleden zijn (D. van Hoffen, A. Blom, W. Kruijswijk en D. ten Hove).

'Onvoorstelbaar maar waar. Het verdriet zit erg diep bij mij en velen onder ons. Dat mede hierdoor twee teams gedegradeerd zijn is duidelijk, daar komen we wel
overheen. Maar het gemis van deze leden zullen we nog jaren voelen'.

In het seizoen erop gebeurt het onwaarschijnlijke. Nu we nergens op rekenden werd het eerste kampioen mede doordat onze naaste concurrent Paul Keres III zich in de laatste wedstrijd verkeek op Utrecht IV. Even hebben we nog overwogen om toch te promoveren, maar de realiteit gebood ons om dat niet te doen. We hebben een goed eerste team. Dat blijkt wel uit het feit dat we al twee keer de S.G.S.beker konden veroveren, iets waar we enorm trots op zijn. Toch was het duidelijk dat we niets te zoeken hadden in de K.N.S.B..

Het seizoen dat volgde, 2004/05 was ronduit zwak. In de laatste wedstrijd kwam het aanbod voor een gelijkspel van onze tegenstander voor een gelijkspel als geroepen. En in het afgelopen seizoen waren wij bij het ingaan van de laatste ronde afhankelijk van S.G. Amersfoort II. Wij waren al uitgespeeld en moesten afwachten wat onze stadsgenoot zou doen tegen Baarn 1. Ze kwamen met 4–1 voor te staan, maar bleven uiteindelijk toch steken op 4–4.

We blijven opnieuw in de promotieklasse. Maar het gaat moeizaam. Het tweede is ondertussen gedegradeerd naar de derde klasse S.G.S. Ook al geen pretje. Toch is dit niet het einde van de historie van Ons Genoegen. Het verleden heeft geleerd dat we veerkracht hadden en de toekomst zal duidelijk maken dat we die veerkracht nog steeds hebben. We zitten immers ondertussen alweer in de finale om de S.G.S.beker! Sterker nog ...! Deze finale is inmiddels gewonnen!! Op 14 juni werd het bekerviertal van Paul Keres, uit Utrecht, met 2½-1½ verslagen. Proficiat mannen!

Ik sluit af met een bekend gezegde op onze club:

'Je wint eens wat en je verliest eens wat. Als je maar blijft lachen komt het wel goed'.